بهشت در زندگی دنیا-جلسه دو

 آیا دین اسلام با لذت بردن مخالف است؟

 بهشت و نعمات آن غایت و چیزی است که خدا برای آدمی می خواهد. همانطور که در روایتی آمده است که حضرت فرمودند اگر همه آدمیان حب و ولایت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را می پذیرفتند دیگر جهنم و آتشی باقی نمی ماند. این آدمی است که به دست خود(با انجام معصیت) جهنم و آتش را می آفریند.

نعماتی که خداوند در توصیف بهشت در قرآن بیان می کند تمثیل و استعاره نیست(در واقع برای فهم آدمی از آنها استفاده نکرده است) بلکه این نعمات غایت و نهایت نعمت هایی است که در این دنیا می بینیم. 
لذت بردن یکی از نعمت های الهی است که خدا به آدمی عنایت کرده است و این فکر اشتباه است که خدا با لذت بردن مخالف است و می بایست لذت ها را ترک کرد. چنین دینی چیزی نیست جز یک دین ساختگی.
بهره مندی از لذت های دنیوی به دو گونه است. اگر آدمی از لذت ها به گونه ای که خداوند به آن اشاره کرده است استفاده کند از آنها بهره مند می شود که به این لذت، لذت حلال می گویند. ولی اگر از لذت به گونه ای که نفس و شیطان به آن توصیه می کنند استفاده کند به بیراهه کشیده می شود و به آن لذت حرام می گویند. این نکته را نیز می بایست در نظر گرفت که میزان و درجه لذت حلال بسیار بالاتر از لذت حرام است.
جدا از راهنمایی های دین تشخیص بین اینکه لذتی حلال است و یا حرام در فطرت آدمی وجود دارد و هر فردی می تواند آن را در درون خود احساس کند. لذت های بهشتی نیز در واقع غایت و نهایت همین لذت های حلال دنیوی است.
اوج لذت در سرای آخرت آن است که آدمی در همنشینی و جوار امام حسین (علیه السلام) و اهل بیت(علیهم السلام) باشد و از آن لذت ببرد و این تفکر که ائمه(علیه السلام) و دین اسلام با لذت بردن مخالف هستند به کلی غلط است و آنها خواستار لذت بردن پیروان خودشان هستند و آن هم از نوع لذت های ابدی و جاوید.
دوشنبه, 05 مرداد 1394 ساعت 17:52